Bepaalde trillings-, loop- en montageproblemen worden pas duidelijk bij de beoogde snelheid. Een testrun op de nominale snelheid biedt daarom een ​​realistischer beeld dan een langzame rotatie of een puur visuele inspectie. De belasting en omvang van de test blijven afhankelijk van de specifieke configuratie.

Bij stationair draaien kunnen het basisgedrag, de draairichting en mechanische afwijkingen worden gecontroleerd. Een deellasttest levert aanvullende informatie op over het gedrag bij een bepaalde stromingsweerstand en een bepaald stroomverbruik. De vereiste testfase hangt af van de omvang van de reparatie en het acceptatiedoel.

Bij de balanscontrole wordt rekening gehouden met de waaier, het toerental, de lagers en de overeengekomen beoordelingsnorm. Een goed afzonderlijk onderdeel kan zich anders gedragen in het complete systeem als zittingen, koppelingen of de algehele constructie extra invloeden introduceren. Daarom wordt bepaald of het onderdeel, de waaier of de complete eenheid beoordeeld moet worden.

Een complete test is aan te raden wanneer de interactie tussen de waaier, as, lagers, motor, koppeling en behuizing moet worden gecontroleerd. Een componenttest is voldoende voor duidelijk omschreven taken en bekende interfaces. Transporteerbaarheid, testopstelling en de gewenste resultaten bepalen de keuze.

De volgende informatie is vereist: ontwerpsoort, afmetingen, gewicht, snelheid, motor- en aansluitgegevens, evenals details over lagers, koppeling en draairichting. Het gewenste testdoel, streefwaarden en beschikbare trillings- of prestatiegegevens zijn ook belangrijk. Voor complete units moeten de aansluit- en installatievoorwaarden vooraf worden vastgelegd.